Mijn dak was een dakpan armer wegens stormweer. Zo had ik het ook gemeld toen mijn bijna ex-man smste om te vragen hoe het met zijn huis gesteld was. Luttele uren later stond hij voor de deur. Voor de dakpan. Want het zou binnen regenen. En dat is niet goed voor het huis.
De dakpan bleek onherstelbaar, "morgen kom ik terug om plastiek over het gat te leggen" zegt hij nog. Zijn blik gaat richting keukenvloer, want daar zit zijn jongste telg in de Bumbo Babyseat. "Hey, hallo" wuift hij van ver. Ik maak intussen een flesje klaar en nog voor hij er erg in heeft, duw ik hem Geluksbrengerke in de armen. Hij kijkt onwennig. "Hey", zegt hij nogmaals. Geluksbrengerke bestudeert het vreemde gezicht.
Mijn bijna ex-man volgt mij naar de woonkamer. Ik ga zitten en geef ons kind een flesje.
"Wat ben je eigenlijk van plan?" vraagt hij plots. "Met het huis", zegt hij.
"Misschien kan je de lening overnemen?"
Tranen vullen mijn verdrietige ogen.
Ik hoor mijzelf zeggen dat ik wil dat hij terugkomt. Ik kijk naar zijn lippen terwijl ze de woorden vormen die ik niet wilde horen. "Dat kan niet meer" zegt hij, gevoelloos voor mijn verdriet.
Ik huil. Hij staat op en gaat weg.
.....
"Maar dat wist je toch al ...?" sust een vriendin.
Ja.
Mijn hoofd wist het. Mijn hart ook. Maar een gebroken hart lijmt zichzelf traag met hoop... En ik besef plos dat ik altijd ben blijven hopen. De gedachte dat alles altijd goedkomt.
In het donker van de nacht vraag ik mijzelf af of ik schuld heb ? Had ik iets anders moeten doen ? Misschien was het helemaal niet fijn om met mij samen te leven ? Misschien...
Misschien had ik niet zo moeten vechten voor hem toen hij de eerste keer vreemd was gegaan. Misschien had ik niet zo ontzaglijk veel van hem moeten houden, misschien...
Misschien is het gras aan de overkant dan tòch groener. Misschien.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
14 opmerkingen:
Het gras is heus niet groener aan de overkant, ook al denkt hij dat nu nog. Hoe lomp kan je zijn je vrouw en twee bloedjes van kindjes achter te laten. Ach weet je vroeg of laat krijgt hij zijn deel van ongeluk en misérie wel en krijg jij het jouwe van geluk en véél liefde. Sterkte hoor!
Ik ben een sterk aanhanger van de "alles komt uiteindelijk altijd goed"-gedachte.
Alleen is dat "goed" niet altijd het "goed" dat je aanvankelijk voor ogen hebt...
Je bent een sterke vrouw, het komt wel goed met jou.
Konden we met z'n allen maar een stukje verdriet van je overnemen zodat je het niet allemaal alleen hoeft te dragen.
niet alleen uw ogen, maar ook de mijne vulden zich met tranen!
ik vind je zoooo moedig!!!
en ooit zal een dag komen waarop het geluk jouw toelacht, ooit, daar moet je op hopen ;-)
sterkte!
Zo ontroerend geschreven! Ik leef echt met je mee. Veel sterkte!
Ik wens je ook heel veel moed, er komen ongetwijfeld nog moeilijke dagen. Stien heeft het mooi gezegd vind ik.
Heel veel sterkte! Het blijft soms zo onnoemelijk moeilijk om alles te bevatten en een uitweg te zien, maar die is er echt wel.
neem de tijd, heel veel tijd.. ook de negatieve dagen zijn nodig (jammer genoeg), geniet van je kids en al wat leuk en positef is.
Ach kind, wees toch niet zo streng voor jezelf.
Shit happens. Maar het komt echt wel goed. En al geloof je het nu nog niet, je bent veel beter af zonder hem. Echt waar.
Ik weet dat goede raad niet helpt, want uw hart zegt altijd iets anders in liefdeszaken. Maar toch, laat hem los. Het geeft u nodeloos veel pijn om zo op hem te zitten wachten. Plus ge steekt er veel te veel energie in; energie die naar uzelf en uw kinderen moet gaan; naar de mensen die het echt verdienen, dus.
Als koppel ben je met twee. Als één van de twee niet mee meewilt, om welke reden dan ook, kan de ander zich daar alleen maar bij neerleggen... Om vervolgens weer op te staan en verder te gaan.
Bij u zal het ook zo gaan.
"Ik ben niet gebuisd in de liefde. Hij wel". Alzo sprak Jeaninne Bisschops in de Goed Gevoel deze maand. En ik kan ze alleen maar gelijk geven. Ook in jouw geval dus. Want als er iemand is die zich schuldig moet voelen, als er iemand is die het hier naar de vaantjes heeft geholpen, als er iemand is die de klootzak is in heel deze situatie, is hij het toch wel zeker! Je bent sterk en moedig, maar ook menselijk. Verdriet is nodig om het te verwerken. Maar je moet ook vooruit kijken, naar een nieuw leven. Je bent een fijne en lieve vrouw en ik weet zeker dat er nog een hele mooie toekomst voor jou ligt.
Meiske, ik voel zo je verdriet...omdat het zo herkenbaar is....Wist je dat we met velen samen 'alleen' zijn? Zo voelt dat alleen zijn plots wat minder eenzaam....
Dikke knuffel,...
Fullhousemanager
Een dikke knuffel voor jou, lieve meid. xxx
Een reactie posten