Plat

Ik reed vanmorgen richting school, met Spook op de achterbank. Rekkentek rekkentek. Wat was toch dat gerammel? Ik zet de radio stiller. Rekkentek rekkentek. Ik duw mijn sjakos aan de kant en kijk of er misschien iets tegen de deur beukt. Niks. Misschien is het de nieuwe autostoel ? Het gerammel neemt toe en ongerust ga ik aan de kant staan. Ik stap uit in de gietende regen, zonder paraplu. Ik kijk aan de bestuurderskant, niks. Ik loop naar de passagierskant. F*ck. Een platte band.

"Wat is er mama", vraagt Spook opgewonden. "Jongen, we hebben een situatie. Een platte band. OK. Denk denk."

Ik bel mijn vader, die ruim 45 minuten rijden verwijderd is van ons plat vehicle. Dat is dus geen optie. "Ben je aangesloten bij een pechverhelping?" vraagt hij.

"Aha, misschien wel", zeg ik. Ik weet bijna zeker dat ik ooit een kaartje van de VTB VAB heb gezien, maar waar ? Ik ruk het handschoenenkastje open en na behoorlijk lang zoeken vind ik het desbetreffende kaartje tussen het hoesje van de CD "De mooiste Vlaamsche kinderliedjes".

Ik bel het nummer, en er wordt mij beloofd dat er binnen het uur een VTB man mij uit de nood zal komen helpen. Nog geen 10 minuten later staat hij er, de man in kwestie bekijkt de lekke band en ziet meteen dat een dikke vette nagel het leven uit mijn band heeft gezogen.

"Geen probleem" zegt hij vrolijk, terwijl hij de auto de hoogte in krikt. Spookje gilt het uit van plezier. "Dat herstellen we zoals een fietsband", zegt hij nog. En hij duwt een kauwgomachtige substantie in het gat.

"Zo mevrouwtje, dat is dan 5,- Euro". "Kan u teruggeven op 20,- Euro?", vraag ik met een druipnat hoofd.

"Deze vijf Euro heb ik gisteren nog gekregen van Saartje Vandendriessche" knipoogt hij, terwijl hij het wisselgeld in mijn handen duwt. "Geef die maar aan uw man", lacht hij nog vetzakkerig.

Ik stap in. Kijk in de spiegel. Oh nee, mijn natte haren krullen wild. F*ck. Ik ben een poedel. Zucht.