"Ga je het vinden?" vraagt nichtje V. wanneer ze de breedvoerige wegbeschrijving naar haar stulpje mailt. Ik frons terwijl ik alle straten in haar gedetailleerde uiteenzetting overloop, links, rechts, rechtdoor, ronde punten, verkeersborden, dorpcafés.... Dapper zeg ik dat dat wel lukt, maar ik weet nu al dat ik het niet ga vinden...
Terwijl ik nog even zwaai naar mijn persoonlijke escorte en de auto parkeer, zwaait de deur open en lacht haar zwangere buik mij toe.
De laatste keer dat ik hier was, jaren geleden, was het huis in volle verbouwing. Nu lijkt het wel een bladzijde uit een woontijdschrift. Alles is zorgvuldig uitgekozen, de op rommelmarkten gevonden kastjes en tafeltjes zijn opgeschuurd en geverfd. Het is er warm en gezellig.
Het huis vult zich met zussen en nageslacht, moeders en vaders, kleine blonde kinderhoofdjes. Geluksbrengerke kirt van plezier en zoveel aandacht.
Aan tafel bekijken we foto's uit lang vervlogen tijden. OK, niet zo lang vervlogen, maar op een paar jaar tijd kan een mens fors veranderen. Getuige de veelvuldige huwelijksreis foto's dewelke we mochten aanschouwen.
Nichtje V. Als je dit leest. Je in Zanzibar gevlechte blonde lokken waren een foute look. Fout zeg ik u. Maar de foto's van de ontvlechte lokken die ontploft leken tot een grote witte suikerspin waren werkelijk hilarisch. Maar fout desalniettemin. Het is maar dat je het weet.
De weg terug heb ik overigens helemaal zelf gevonden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten