Ik lees de uitnodiging voor de autokeuring aandachtig. “Ik moet toch niks doen?” vraag ik aan mijn vader. “Neenee” zegt hij, “ze doen dat daar allemaal voor je”.
Oef, denk ik.
…
Er staan gelukkig geen honderd wagens voor mij, dus ik zak wat achterover en bedenk mij dat ik vast binnen een half uurtje klaar ben. Op het bord dat aan de inkom hangt, lees ik dat de auto er “zindelijk” moet uitzien, ik laat mijn blik over mijn auto interieur glijden en prop alle vuile zakdoeken en snoeppapiertjes snel in mijn zak. Ook moeten “alle veiligheidsgordels worden vast geklikt” blijkbaar. Ik ga op mijn knieën zitten om de gordels achteraan vast te klikken. Terwijl ik mij onhandig terug in mijn stoel probeer te wurmen verlies ik mijn evenwicht. Okay. De claxon en knipperlichten werken dus..
De grote poort gaat open en een man met een garagistenpak gebaart dat de drie volgende wagens mogen binnenrijden. Ik rijd binnen en leg de motor stil terwijl ik alle papieren bij elkaar zoek.
De wagen voor mij is eerst aan de beurt.
De man in het garagistenpak vraagt aan de bestuurder om de motorkap te openen.
Godverdomme, “niks doen, niks doen”. “Neenee, je moet niks zelf doen” zegt hij dan, ik vloek en roloog inwendig. Ik zak wat dieper in de stoel en zoek snel en onopgemerkt de handleiding in het handschoenenkastje, snel snel. M. M. De M. De M van Motorkap.. OK. Motorkap openen, pagina 25. Hendel links onderaan. OK. Niks aan de hand. Alles onder controle.
“Goeiemorgen mevrouw” zegt de man, “U mag de motorkap openen”.
Ik glimlach zelfverzekerd en buig mij naar links onderaan. Ik voel niks. Zweet. Ik voel nog niks. Zweet harder. Ik voel iets dat op een hendel lijkt. Ik trek. Er gebeurt niks. Ik lach een beetje schaapachtig naar de garagist wanneer die naast mij komt staan. “Doe uw deur maar open” zegt hij, “kijk, dat is de hendel om de motorkap te openen”.
“Dankuwel” mompel ik met een knalrood hoofd.
…
“U mag naar Plan 2” zegt hij. Plan 2 ? Is het nog niet gedaan dan ?
Ik kijk op mijn uurwerk en de vijf wagens voor mij en weet dat ik binnen een half uurtje nog niet klaar zal zijn.. Zucht.
Eindelijk is het bijna aan mij, de wagen voor mij is nu aan de beurt. Verdoeme, die moet weer blijven zitten. Oh, en hij moet remmen, en de lichten aanzetten… Vlug haal ik de handleiding opnieuw uit het handschoenenkastje, en blader snel tot aan “Grote lichten”. Ik lees de instructies voor het aanzetten van de grote lichten. OK. Onder controle. Gewone lichten, grote lichten, remmen, richtingaanwijzers. Dat gaat lukken.
Ah, het is aan mij.
“Goeiemorgen” zegt garagist nummer twee. U mag het contact aanzetten zonder de auto te starten. Contact aanzetten zonder de auto te starten ??? Kan dat dan ???? Ik kijk naar de garagist, hij ziet de vraagtekens in mijn ogen en legt vriendelijk uit dat je het contact gewoon kan aanzetten door op de rem te gaan staan en één keer op de startknop te drukken. Ik ga op de rem staan en druk. En druk… en druk nog eens. “Het gaat niet” zeg ik. Hij steekt zijn hoofd binnen en zegt “op de rem”. “Ah”, giechel ik, “de rem…” terwijl ik mijn voet van het gaspedaal haal.
Terwijl ik uitstap zeg ik nog verontschuldigend dat dat zo raar is dat je de juiste pedalen niet meer weet zitten van zodra je wagen stilstaat. “Oh, maar dat zien we heel vaak hoor mevrouw, geen probleem. Hoe vaak ik hier mensen ook hun ruitenwisser zie opzetten wanneer ik vraag om de grote lichten aan te zetten”… Ik lach, en denk daarbij aan dit verhaal, opgelucht dat er blijkbaar nog mensen zijn die die dingen wel eens door elkaar halen…
Verdict van de keuring. Rode kaart. Eén te vervangen schokdemper.
Binnen twee weken mag ik nog eens terugkomen. Hoera !
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Wat rot voor jou!
Herkenbaar: het koud zweet en de stommiteiten waren er ook altijd bij voor mij in de autokeuring...én de rode kaarten. Tot ik ontdekte dat mijn eigenste garagist voor een kleine meerprijs ook zelf wil gaan met m'n auto. En zeer eigenaardig, hij krijgt nooit een rode kaart, ook al had ik mijn auto vroeger ook altijd eerst door hem laten controleren. Een tip dus, voor wie het leven liever wat makkelijker wil maken ;-)
Ik had nog nooit van een gelijkvormigheidsattest (of zoiets) gehoord en mocht zelfs meteen terug naar huis om het te gaan zoeken!
Oooneen. Aan het klavier nog iemand die het allemaal heeft meegemaakt ; de hendel van de motorkap niet vinden, de claxon ipv de grote lichten en terug mogen komen voor één kapot dimlicht (dat een uur daarvoor nog wel marcheerde)
Een reactie posten