Het is 6u ’s ochtends en ik geef Geluksbrengerke zijn eerste fles. Ik geeuw en mijn blik valt achteloos op de planken vloer. Ik verstijf, want daar loop, helemaal in ’t echt, een reuze spin. Zo eentje met een dik lijf en harige poten. Ze stopt. Ik kijk in paniek naar Geluksbrengerke en mompel “vooruit, drink sneller, drink drink!!!” en in gedachten ben ik reeds bij de stofzuiger die dit monster zal opzuigen.
Maar Geluksbrengerke drinkt niet sneller en dus – ontaarde moeder dat ik ben – ruk ik de fles uit zijn mondje, leg hem snel in zijn relax om dan naar de keuken te rennen, deskundig huppelend met mijn blik star naar de vloer gericht om eventuele broers of zussen van het harige monster te onwijken. Ik trek de stofzuiger uit het stopcontact en ren terug naar de living. Weg. Het is weg !!!!!! Ik kijk koortsachtig rond maar kan het beest niet meer vinden. Ik vloek luidop. Kijk nog een laatste keer rond, maar ze is dus écht weg. Hopelijk in één of ander gaatje in de muur om nooit meer terug te komen,
Ik neem Geluksbrengerke uit de relax, schuif een stoel voor de zetel en leg mijn voeten op de stoel. Je weet maar nooit….
…
De avond valt, en de spin is nergens meer te bespeuren. Ik haal opgelucht adem en bedenk mij dat ze waarschijnlijk andere oorden heeft opgezocht.
Wanneer Geluksbrengerke eindelijk slaapt is het al na middernacht. Ik leg mij in de zetel, tevens bed sinds slechts een jaartje ofzo. Alle lichten zijn uit en alleen de televisie verlicht de kamer. Plots beweegt er iets, zo’n kleine 10 centimeter van mijn gezicht verwijderd. In paniek schud ik het deken van mij af en spring uit de zetel. Ik steek het licht aan, en daar is ze, dé spin, op mijn deken – het deken dat luttele seconden voordien nog op mijn van paniek bezwete lichaam lag. Ik huiver en vervloek mijzelf omdat ik intussen die verdomde stofzuiger terug in de kast had gezet. Ik twijfel of ik een aanslag zou plegen met een pantoffel maar ik kies uiteindelijk toch voor de stofzuiger, ook al betekent dat dat de spin even uit mijn vizier verdwijnt.
Ik keer terug met het moordwapen op electriciteit, en stel opgelucht vast dat de spin nog steeds op dezelfde plaats zit. Floep. Ze is weg. Voor alle zekerheid bind ik nog een plastieken zakje rond de stofzuigerbuis. Ingeval de spin haar nieuwe stofferige thuis maar niks zou vinden.
Die nacht slaap ik voor het eerst sinds maart 2007 in een bed. Weliswaar niet hét bed, maar het logeerbed in de aanpalende kamer. Leve de spin.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Hup hup voor de spin! Op naar rustigere nachten!
Waar een spin al niet goed voor is!
flinke meid ;-)
De ene griezel verdreef je in 2007 ùit het bed, en de andere griezel jaagde je er in 2008 terug in? Kan wel tellen qua symboliek :)
oo, en respect voor je doorzettingsvermogen en een welgemeende moedertjesdag...
Spin of geen spin. Het is een stap vooruit. Goed zo.
Denk aan die kilo's muggen dat dat beest zou kunnen opeten!
Als dat echt niet lukt is een keukenrolletje vlugger gepakt als je stofzuiger bovenhalen.
Gij.zijt.een.bange.trien.
Een reactie posten