Ziek

Gisteren ben ik met mijn mama naar ’t Stad geweest. Met de bus begaven wij ons richting winkelstraat en stapten gezwind door naar de boekenwinkel. Gewapend met twee volle zakken tweedehandsboeken over opvoeding en nog wat kinderboeken stapten we terug. Ik voelde mij licht misselijk worden, mijn stramme ledematen amper in staat om mijn lijf en de twee loodzware tassen te dragen… Lap. Ik ben ziek. En ik verdenk deze mevrouw ervan haar bacillen te hebben gedoneerd..

We stoppen even voor een tas koffie en een stoel. Mijn lome lijf nestelt zich in de stoel, en liefst van al wil ik gewoon mijn hoofd op de tafel leggen, ogen dicht, en iemand die een warm dekentje over mij legt. Maar helaas, de bus wacht niet, en dus moeten we verder. De winkelstraat is lang. De bushalte tergend ver. Gelukkig staat de blikken doos op wielen ons al op te wachten en kunnen we meteen een plaatsje bemachtigen in deze menselijke sardienendoos.

Eens thuis lukt het mij niet meer mij staande te houden. 38,8 koorts. Ik ril, ik heb pijn.
Hoe doen andere alleenstaande mama’s dit, vraag ik mij af. Ik voel mij zielig, eenzaam en hulpeloos. En de nacht wordt lang, want ook Geluksbrengerke voelt zich niet optimaal…