Vaderdag

De bel gaat. Spookje is terug van zijn papa-weekend.
Hij springt in mijn armen en begint meteen te vertellen, zijn papa volgt ons naar de woonkamer.
Spook rent naar Geluksbrengerke die wild met zijn armen begint te zwaaien van opwinding.

"Ik heb hier nog wat papieren bij" zegt hij, "dat is voor mijn nieuw paspoort, en omdat ik Spook op mijn paspoort wil zetten heb ik je handtekening nodig".

…

"Spook?" zeg ik verbijsterd. "Spook". "En Geluksbrengerke dan ? Moet hij niet op je paspoort dan? Je weet wel, Geluksbrengerke. Je andere zoon".

Heel even is hij uit het lood geslagen en mompelt "Euh ja... Euh ja, natuurlijk Geluksbrengerke ook. Ik wist niet of je dat OK zou vinden".. Hij past de papieren aan.

Burgerlijke stand : gehuwd. Ik laat mijn vinger over het woord glijden. Gehuwd… Ik probeer de krop in mijn keel weg te slikken, tranen prikken achter mijn ogen. Onder het laagje Tippex kan ik nog de contouren van mijn meisjesnaam lezen. Macht der gewoonte waarschijnlijk, zijn fout snel weggewerkt met een laagje wit.. Ik ben "gewist" uit zijn leven…

Hij vertrekt van zodra ik mijn handtekening heb gezet.

Ik kijk naar Geluksbrengerke en vraag mij af hoe dit verder moet. Twee kinderen, éénzelfde papa. Gevoel voor het ene kind, geen voor het ander…
Hoe moet ik dit uitleggen later, vraag ik mij af.

Nadat ik die nacht voor de 5de keer ben opgestaan voor Geluksbrengerke, val ik eindelijk in slaap. Ik droom. Van ineengestrengelde handen, van lachende monden en warme armen. Ik word wakker en voel mij gelukkig. Een droom zo intens dat de lijn tussen werkelijkheid en droom helemaal is vervaagd. Gedurende dertig seconden maar. En dan herinner ik het mij weer...

Vandaag is Geluksbrengerke voor het eerst sinds zijn ziekenhuisopname terug naar de kinderopvang. Ik doe zijn jasje uit en leg alles in zijn bakje. Er liggen nog wat papieren in, een rekening, reclame voor pampers en een knutselwerkje. Voor vaderdag blijkbaar.

Ik hou het werkje met de voetafdruk van Geluksbrengerke in mijn handen. Op de achterkant staat een gedicht.

Leve Papa
Klop Klop
Klop Klop, gaat het op de deur
En wie wordt daar rood van kleur ?
Het is papa, want hij weet
Dat niemand zo'n vader vergeet….

Een vader die niemand vergeet ?...
Ik steek het knutselwerkje in een omslag en stuur het naar de "onvergetelijke" vader.
Heel misschien wordt hij inderdaad rood van kleur.. Van schaamte. Misschien.