Ik start de auto. PIEP !
"Ah mama" zegt Spookje, "je moet gaan tanken".
"Correct zoon" zeg ik, en we rijden naar het dichtstbijzijnde tankstation.
Ik ga achter een lege auto staan, en kijk in de richting van het soortement tankstation-supermarktje en vermoed dat de bestuurder daar zijn hopelijk niet wekelijkse boodschappen aan het doen is. Ik leg de motor stil en wacht.
HATSJOEM. "Oei mama, snottebellen!!!" roept spookje. "Wacht, ik kom" zeg ik snel, terwijl ik uitstap met een zakdoek in de aanslag.
Ik wil net mijn zoon zijn neus snuiten, wanneer ik verbijsterd opmerk dat mijn auto beweegt. Sterker nog, hij rijdt !, zonder mij dan nog wel.
In een flits grijp ik deur en stuur vast en probeer de wagen eigenhandig tot stilstand te brengen.
Les 2 : daar ben je dus écht niet sterk genoeg voor…
Ik gooi mijzelf dan maar in de auto en geef een ruk aan de handrem. De auto staat stil, op slechts 2,5 mm van de auto voor mij schat ik. Zweet parelt op mijn voorhoofd. Ik kijk vluchtig rond mij, en stel dankbaar vast dat er geen getuigen zijn van dit genante schouwspel.
Wanneer ik, getankt en wel, de weg naar school verderzet zeg ik tegen Spook, "hier komen we alvast nooit meer tanken, jongen !".
Hij giechelt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
7 opmerkingen:
Jammergenoeg erg herkenbaar.
Lol! "Correct zoon": schitterend!
Hilarisch! :)
Heb je het boek "Ploetermoeders" gelezen? Zou zo een passage hieruit kunnen zijn. :)
Oef zeg ik ben niet de enige...:)
Ik moet bekennen, ik ben het ook al tegen gekomen! En ik merkte net hetzelfde op ... je kan die auto dus niet in je eentje tegenhouden ;o)
Maar ondertussen had je zoon wel de tijd van zijn leven: in een wagen zitten die vanzelf rijdt...
En nu nog eens op een helling!
Een reactie posten