Denosteopaat

Vandaag een spannende dag. Met Geluksbrengerke naar “den osteopaat”. Voor de reflux. Nu heeft dat nogal een hoog geitewollensokken-gehalte vind ik, maar goed, ik ben bereid om alles te proberen. Met oog op nachten zonder gekrijs, borsten die niet op mijn navel gaan hangen vanwege de veelvuldige voedingen, etc etc, neem ik enthousiast een afspraak. De plek van heil blijkt op een boogscheut van ons huis te liggen. Tenminste, dat lijkt toch zo wanneer ik het adres ingeef op mappy.be. Amper een paar straten verder. Ik staar naar mijn scherm. Nee, het lukt niet. Ik zie het niet. Dus ben ik vanochtend vroeg al eens op verkenning geweest, met plannetje, voor onze afspraak van 14h00.

En dus wandel ik in de namiddag met Geluksbrengerke en mijn meer dan sceptische mama naar de osteopaat. We staan voor de praktijk. Er hangt een groot blinkend bord uit. Oei. Hij is naast osteopaat ook nog kinesist, en hij doet ook nog aan iets cranodingens, en god beware mij… Bachbloesems.

De praktijk blijkt in een super smal huis te liggen met allemaal hindernissen in de vorm van tenminste vier verschillende trappen. Spannend.
Een beetje onwennig ga ik zitten. Ik doe mijn verhaal, de osteopaat doet zijn verhaal. Heb ik nog vragen, vraagt hij, voor hij eraan gaat beginnen. U gaat toch geen onherroepelijke schade toebrengen aan mijn kind, vraag ik. Natuurlijk niet, zegt hij, en bijna rolt hij met zijn ogen.
Het ziet er allemaal heel simpel uit, en eigenlijk weet ik niet wat hij precies gedaan heeft, van op een afstand leek het alsof hij gewoon het hoofdje vasthield, maar blijkbaar heeft Geluksbrengerke toch een blokkade ter hoogte van de schedel links. Hij vond het in ieder geval plezant, want hij heeft de hele tijd gelachen en protten gelaten. Héél veel protten gelaten. Een half uurtje later en 40,- Euro armer staan we terug op straat.

Hoopvol wandelen we terug naar huis. Binnen 14 dagen mogen we nog eens bellen, zei de osteopaat, en dan zien we wel hoe het verder moet. Spannend.